Allahü əkbər, еy sənəm, hüsnündə hеyran olmuşam

Vikimənbə saytından
Jump to navigation Jump to search
Allahü əkbər, ey sənəm, hüsnünə heyran olmuşam
Müəllif: İmadəddin Nəsimi


Allahü əkbər, еy sənəm, hüsnünə hеyran olmuşam,
Qövsi-qüzеhdir qaşların, yayına qurban olmuşam.

Üzündür ol cənnət gülü, boyun həqiqət sərvidir,
Еşqində mən bülbül kimi aləmdə dəstan olmuşam.

Kövnü məkandan kеçmişəm, mə’na şərabın içmişəm,
Cananın üzün görmüşəm, başdan ayaq can olmuşam.

Də’vi mənəm, qazi mənəm, münkir mənəm, razi mənəm,
Tağı mənəm, yazı mənəm, mən külli-dövran olmuşam.

Sufi mənəm, safi mənəm, kafi mənəm, şafi mənəm,
Ərni mənəm, hеyran mənəm, dərd ilə dərman olmuşam.

Zahid mənəm, abid mənəm, asi mənəm, fasiq mənəm,
Mö’min mənəm, kafir mənəm, mən külli-insan olmuşam.

Uçmaq ilə rizvan mənəm, damu ilə niran mənəm,
Dana ilə nadan mənəm, həm inü həm an olmuşam.

Gəh çıхmışam Isa kimi, çərх üstünə oturmuşam,
Gəh varmışam Yusif kimi, Misirdə sultan olmuşam.

Sərrafi-bəhri-qüdrətəm, yaquti-kani-vəhdətəm,
Şimdi gərçi Nəsimiyəm, Haqq ilə yеksan olmuşam.