Qəzəl: Pərvanə

Qəzəl: Pərvanə Müəllif: Xurşidbanu Natəvan

Mənbə: Xurşidbanu Natəvan. "Gül dəftəri". Bakı: "Elm və təhsil", 2024, 208 s.

Bilüb şəmin vəfasın, cismi-canın atəşə yaxdı,

Qəmi-hicri dəmi-vüslətdə etdi yad pərvanə.

Demə məşuq bipərvadı şəmə kim, məlamətdən

Verüb can sübhədək oldu vəfadən şad pərvanə.

Sana, ey şəm, töhmətlər qalur məşuqələr içrə,

Əgərçi xirmətini-ömrün qalur bərbad, pərvanə.

Görübdür yari əğyarə, oolubdur məhvi-nəzzarə,

Edibdir sinəsin parə mənim abad olan könlüm.

Genə, yarəb, nə qəmgindir bənim bu şad olan könlüm?

Rümuzi-eşqdən afəz olub ustad olan könlüm.

Yanubdur Natəvani-xəstə yüz gəz atəşi-qəmdən,

Səbur ol, adət eylə şiveyi-ustad, pərvanə!

Baxun bu Natəvan zarə, güni bəxtim kimi qarə,

Gəzər Məcnuntək avarə mənim naşad olan könlüm.

Niyə peymanədən keçdin, neçün zəncirdən qaçdın?

Nədəndir çöllərə düşdin, bənüm bərbad olan könlüm?

Fəraqın ruzi-məhşərdir, sərasər möhnətü qəmdir,

O zülfın kimi dərhəmdir bənüm azad olan könlüm.