Tifaqımı dağıdıbdır bu çərxi-bədkirdar,
Edib məclisi-əğyarda fəsanə məni.
Görəndə zülf ilə xalın, deyər könül mürği:
O dami-zülfə salur axiri bu danə məni,
Qutar bu qeydi-fenaden, məcaz seyrindən,
İlahi, indi yetir mülki-cavidanə məni.
Kəminə etməz idi bak ahli-alemden,
Müqəyyǝd eylədi axır yenə zəmanə məni.
Saqiya, mey ver ki, mən meyxanədə küllənmişəm,
Qem hücumundan qaçıb bir küncdə gizlənmişəm.
Şuri-eşqin eyleyib divane, müddət gəzmişəm,
Bağlayıb dil helqeyi-geysuye ta, dincəlmişəm.
Zülfi-kəckarın salıb sevdayə könlüm, sud yox,
Tari-muyin kimi, tari-muyindən incəlmişəm.
Sinəmi hər ləhzə tiri-qəmzən ilə qılma çak,
Mən də vaxtında sənin tek naz ilə bəslənmişəm.
Most sanma, eyləmə tənə mənə hər dövrdə,
Çeşmi-mexmurun məni mexmur edib millənmişəm.
Bir ǝyağ ilə əlim tut, eyləmə birəhmlik,
Çox oturdum sümmi-bükmün imdi ta dillənmişəm.
Çun xəzan olmuş fəraqində tenu cani-həzin,
Açılıb zəxmi-dərun gül-gül, əcəb güllənmişəm.
Çem-xeminden piçtabə gəldi könlüm rişqəsi,
Fikri-sərvi-qamətindən rast ikən xəmlənmişəm.
98