Atamın

Vikimənbə saytından
Jump to navigation Jump to search
Atamın
Müəllif: Məxtumqulu Fəraqi
Mənbə: Anar (1999). Min beş yüz ilin oğuz şeri. Antologiya, I kitab. (az). Bakı: "Azərbaycan". 2017-07-08 tarixində arxivləşdirilib. 2017-07-08 tarixində istifadə olunub.

Altmış yaşda, novruz günü, bu ili
Durdu əcəl, yolun pusdu atamın.
Bu dünyanm işi beləymiş, beli
Ömrünün tanapın kəsdi atamın.

Ağır dövlətlərə könül qoymadı,
Bu cahanın işrətini şevmədi,
Əski şaldan artıq libas geymədi,
Axirət eviydi qəsdi atamın.

Derdi: dünya durmaz, ömrə baqi yox,
Gündüz oruc, gece olsa yuxu yox,
Münkir bilməz, müxlislərin şekki yox
Peyğəmbər dostudur dostu atamın.

Görməsəm söyləməm zəndən, təhmindən,
Məqsədinə yetər haq yola gedən.
Yansı mələkden, yansı cindən
Turbədarsız olmaz üstü atamın.

Nöhə derlər üç yüz ərən yanşdı,
Çiltendə atama nəzərim düşdü.
Necə varsam heftənlerə qanşdı
Bunlar imiş çin peyvəsti atamın.

Məxtumqulu gizli sirrin var içdə,
Kamil tapsan qıl qulluğun səriştə.
Məbşər günü əlbət girər behiştə
Hər kim candan olsa dostu atamın.