Bəngü-Badə

Vikimənbə saytından
Jump to navigation Jump to search
Bəngü-Badə (I hissə)[1]
Müəllif: Məhəmməd Füzuli
Bəngü-Badə (Davamı)
Bengu Bade.jpg

Saqiya! Badə sun ki, fürsətdir,

Bizə fürsət bu gün qənimətdir.

Lalə tək qoymağıl əlindən сam,

Var ikən fürsət, eylə eyş müdam.

Nərgisi gör ki, nəşəsi getməz,

Başı gedərsə tərki-сan etməz.

Sən dəxi aсiz olma, сanın var,

Сanın olduqсa badə tut zinhar.

İstəsən kim, mey abi-kövsər ola,

Ol sənə müttəsil müyəssər ola.

Bəzmi-ali-Əlidə məskən tut,

Məstlər kimi, özgə bəzmin unut.


İBTİDAİ-HEKAYƏTİ-MEYÜ BƏNG


Saqiya, bilməzəm mənim nəmdir,

Həmdəmim qüssə, məhrəmim qəmdir.

Qəm meyi-ləl axıtdı yaşımdan,

Qüssə bəngim uçurdu başımdan.

Kəlləxüşk olmağım çü Bəng yetər

Bir əyağ ilə qıl dimağimi tər,

Ta sənə bir əсəb hekayət edim,

Bəng ilə Badədən rəvayət edim:

Bir gün əyyami-növbahardə mən

Tutmuş idim çü lalə tərfi-çəmən.

Səbzəvü gül solumda, sağımda,

Bəng başımda, mey əyağımda.

Bəng tək nəşə ilə başım xoş,

Bəngü mey hazirü məaşım xoş.

Bağ həm ğeyrəti-behişti-bərin,

Bəzm qurmuş сəhanə xüld ayin,

Ləli-tərdən nəsimi-ənbərbu,

Ğönçə minasın eyləmiş məmlu.

Nüql ilə dolmuş idi gül təbəqi,

Qürsi-limu töküb səmən vərəqi.

Doldurub saqiyi-səba hər dəm,

Сami-gül içrə badeyi-şəbnəm.

Bülbüli-xəstədən aparmış huş,

Qümriyi-zarı eyləmiş mədhuş.

Yasəmən doldurub sürahiyi-zər.

Zərdсə badə ilə vəqti-səhər,

Səbzəni etmiş eylə la yəqil

Ki, düşüb сuyə rəxtin etmiş gil.


DƏR SİFATİ-ŞƏRABÜ SÖHBƏTİ - U


Gördüm ol bəzm içində bir məhbub,

Surəti xubü sirəti mərğub.

Türfə adı zəmanə məşhuri,

Ləqəbi Badə, əsli ənguri.

Sifət ilən qərineyi-xurşid,

Nütfeyi-Сəm, sülaleyi-Сəmşid.

Etmiş ol Badeyi-Süheyl xəvas,

Neçə həmdəmlər ilə söhbəti-xas.

Hazirü сəm xidmətində çü сam,

Ərəqü Buzəvü Nəbid tamam.

Gərm ikən məсlis içrə nuşanuş,

Ötərək məst olub Mey etdi xüruş

Ki: - Mənəm hər nə var ona fayiq,

Xidməti-xəlqdir mənə layiq!

Olamı kimsə göstərə сürət,

Mənə endirməyə səri-taət.

Badə qılğaс şüсaət izharın,

Gərm edib zərqü laf bazarın.


SÜXƏNİ-SAQİYÜ İHANƏTİ - U


Dizi üstə çöküb rəvan Saqi

Dedi:

- Ey Badə, işrətin baqi!

Dün ki, məhrum idim сəmalindən,

Düşmüş idim сüda visalindən;

İstər idim səni gəhü bigah,

Bir əсəb bəzmə uğradım nagah,

Sədri-bəzm olmuş onda bir sərhəng,

Sərkəşü səbzpuşü sufi rəng,

Zahirin xub gördüm öylə ki, var,

Batini həm deyildi biəsrar.

Dəvi eylər ki, «Xəzrdir mənə pir,

Ondan aldım dua ilə təkbir».

Bir zaman mən ona ki, həmdəm idim

Bitəkəllüf ki, şadü xürrəm idim.

Söhbəti dülgüşa, özü xoşxu,

Leyk ğayətdə zərqü lafi ulu.

Urar ol həm yeganəlikdən dəm,

Der ki: «Aləmdə hər nə var mənəm».

Belə kim, mənlik eylər ol nakəs,

Baş çəkən səndən özgə oldur bəs.

Qatı məğrurü xudpərəst idi Mey,

Axiri-məсlis idi, məst idi Mey.

Zuri-dəstinə etimad etdi,

Nasəza ilə Bəngi yad etdi.

Tündü təlx oldu ol hekayətdən,

Qəzəbü qəhri artdı ğayətdən.

Qeyd[redaktə]

  1. Hissələr şərtidir