Dərvişin kələyi

Vikimənbə saytından
Jump to navigation Jump to search
Rəvayətlər. Dərvişin kələyi
Müəllif: Şifahi xalq ədəbiyyatı


Bir oğlan gəzirmiş, görür ki, qayanın üstündə çılpax bir qız var. Qız onnan paltar isdiyir. Oğlan qızı geyindirib gətirir əvə. İsdiyir onnan evlənsin. Bir dərviş gəlir, oğlana deyir ki, bı, qız cildinə düşmüş ilandı. Əvlənsən səni öldürəcək.

Oğlan inanmır, deyir ki, bı qız gələnnən mənim ruzim artıb, hara getmişəm, işim düzəlib, sən yalan deyirsən.

Dərviş deyir ki, inanmırsansa, ona duzlu yemək ver, əvə də su qoyma, qapını bağlıyıb gizlən, bax gör nolur?

Oğlan elə də eliyir. Görür ki, qız əvdə su tapammadı. Qapı bağlı olduğunnan eşiyə çıxammadı. Birdən nazik bir ilana çevrilib deşikdən çıxdı eşiyə. Su içib qəyitdi içəri, genə də düşdü qız cildinə. Oğlan görür ki, dərviş düz deyirmiş. Soruşur ki, bə neyniyim? Dərviş deyir ki, qıza denən çörək yapsın. Çörək yapanda sal təndirə yandır. Oğlan gəlib qıza deyir ki, dur, çörək yap. Qız durub çörək yapanda oğlan onu itələyib salır təndirə. Təndirin də ağzını örtür. Bı vaxtı dərviş gəlir, oğlana deyir ki, get mənə su gətir.

Oğlan gedib su doldurur, tez gətirir ki, versin dərvişə. Görür ki, dərviş qızı təndirdən çıxarıb. Ancaq qız yanmayıb, başdan-ayağa qızıla çevrilib. Dərviş qızıla dönmüş qızı götürüb qaçır. Oğlan düşür dalına, tutammır. Kor-peşman qəyidir əvə. O günnən oğlanın heş bir işi düz gətirmir. Hara gedirsə, əliboş qəyidir. Yeməyə quru çörəyi də olmur.

Mənbə[redaktə]