Getdi ol dilbǝr, bǝsi dǝrdü bǝla qaldı mana

Getdi ol dilbǝr, bǝsi dǝrdü bǝla qaldı mənə Müəllif: Şah İsmayıl Xətai

Getdi ol dilbǝr, bǝsi dǝrdü bǝla qaldı mənə ,
Nǝ bǝla, bil kim, yüküş cövrü cǝfa qaldı mənə .

Bunca gǝldim, mǝn gǝdayǝ heç inayǝt qılmadın,
Eşigindǝ qaldığım dǝsti-dua qaldı mənə.

Müjdǝ gǝldi dilstanimdǝn ki, qǝtl oldu rǝqib,
Şükr kim, biganǝ getdi, aşina qaldı manə .

Anca kövkǝb kimi, yaş tökdi, gǝmindǝn gözlǝrim,
Yer ilǝ, gök ilǝ keyvan hǝm, baxa qaldı mənə .

Ey Xǝtai, zülfi tǝk arındı yüzdǝn Zǝngbar,
Dilbǝri-Çinü Xötǝn, xubi-Xǝta qaldı mənə.

Can olmaz isǝ, sǝn tǝki canan yetǝr mənə,
Vǝslin bu xǝstǝ könlümǝ dǝrman yetǝr mənə.

Hicrin cǝfası eylǝ yıxıbdır bu könlümü,
Hǝr şǝb qapunda nalǝvü ǝfğan yetǝr mənə .

Zülmǝt içindǝ abi-hǝyat istǝmǝz könül,
Lǝlin zülali çeşmeyi-heyvan yetǝr mənə.

Zahid, qoparma sǝn mǝni meyxanǝdǝn bu gün,
Ruzi-ǝzǝldǝ yar ilǝ peyman yetǝr mana.

Gǝrçi, Xǝtai, getdi ǝlindǝn visali-dust,
Hǝrdǝm xǝyali-didǝyǝ mehman yetǝr mana.