Qurdlar tayfası

Vikimənbə saytından
Jump to navigation Jump to search
Rəvayətlər. Qurdlar tayfası
Müəllif: Şifahi xalq ədəbiyyatı


Bir tayfa varımış. Bı tayfanın başçısı sonsuzmuş. Çox qurbannan, nəzir-niyazdan sora bının bir oğlu olur. Uşax dörd-beş yaşına çatır, amma yeriyə bilmir, heş ayax üstə də dura bilmir. Dədəsi başdıyır ağlamağa ki, bə mən ölənnən sora bı şikəst oğlumun axırı nə olacax?

Elə bu vaxtı düşmənnər basqın eləyillər, bı tayfanı qırıp-çatırlar. Bütün kişiləri öldürüp, arvad-uşağı qul eləyillər. Bı uşağı da şikəst olduğuna görə aparmıllar, atıllar bir daşın dibinə ki, qurt-quş yesin. Düşmənnər tutduxları əsirləri götürüp gedənnən sora buraya bir canavar gəlir. Uşağı əmizdirir, sonra götürüp aparır öz yuvasına, başdıyır bını saxlayıb bəsdəməyə. Neçə illər keçir, uşağın ayaxları açılır. Özü də bir pəhlivan olur ki, gəl görəsən, əl atmağıynan yüzillih çinarı kökünnən çıxarmağı bir olur. Nərəsi gələndə şir, pələng girməyə deşik axdarır. Oğlanın adı hər yana yayılır. Düşmənnər də bının sorağını eşidip gəlillər onu öldürməyə. Ancax bir yannan oğlan, bir yannan da canavar bınnarın əhədin kəsir, bir nəfərin belə sağ bıraxmayıp hammısın öldürür. Sora həmin pəhləvan gedir tayfasının sağ qalanlarını da qurtarır, gəlillər öz topraxlarına, oğlanı başçı seçip başdıyıllar yaşamağa.

O vaxtdan bı tayfıya qurtdar tayfası deyillər. Naxçıvanın Qurtdar məhləsi də onnardan qalmadı.

Mənbə[redaktə]